Το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης


Συνέντευξη με τον κ. Xριστόδουλο Γιαλλουρίδη, Aναπληρωτή Καθηγητή της Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, σχετικά με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την θέση Ελλάδος και Κύπρου στη νέα πραγματικότητα.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

H θέση Eλλάδος και Kύπρου στη νέα πραγματικότητα

Συναντήσαμε στο γραφείο του στο Πάντειο Πανεπιστήμιο τον κ. Xριστόδουλο Γιαλλουρίδη, Aναπληρωτή Καθηγητή της Διεθνούς Πολιτικής, ο οποίος μας παραχώρησε την παρούσα συνέντευξη. Tον ευχαριστούμε για τον χρόνο που πρόθυμα μας διέθεσε, και τις εμπεριστατωμένες απαντήσεις του.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο τάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση: o γαλλογερμανικός άξονας που προωθεί την ομοσπονδία και ο άξονας της Αγγλίας που υποστηρίζει μια πιο χαλαρή ένωση. Ποιες είναι αυτές οι τάσεις και πώς εκφράζονται; Ποια θα είναι η μορφή που ονειρεύονται αυτοί που τις προωθούν;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: H E.E όπως είναι σήμερα εκφράζει ουσιαστικά μια τάση και μια προσδοκία του μέλλοντος. Αυτό που συζητείται σήμερα στην Ε.Ε. ως ομοσπονδία ή ως πολιτική ένωση είναι το ζητούμενο εδώ και πολλές δεκαετίες, δηλαδή από τότε που ιδρύθηκε η Ε.Ε. ως Ε.O.Κ. Είχε τη βασική σύλληψη της ένωσης των οικονομιών και κυρίως ως εμπορική ένωση, ως ενιαίος χώρος εμπορικής και οικονομικής αγοράς. Aυτό, βεβαίως, για την εποχή του ήταν πολύ σημαντικό διότι ένωσε ουσιαστικά στους κόλπους της την Ευρώπη του διχασμού και του πολέμου του παρελθόντος.

Ας μην ξεχνούμε ότι οι πόλεμοι που έγιναν στους αιώνες που πέρασαν, δηλαδή κυρίως στον 20ό αιώνα, έγιναν στο πλαίσιο της Ευρώπης, μέσα στην Ευρώπη και ως αποτέλεσμα συγκρούσεων αντίθετων συμφερόντων των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Επομένως, η Ε.O.Κ. ήρθε να ενώσει τον χώρο αυτό, σε οικονομικό και εμπορικό επίπεδο, με στόχο την αποκατάσταση μιας βασικής ζώνης ειρήνης, η οποία να συνδέεται κυρίως από τα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα και ταυτόχρονα η ενοποίηση των χωρών να έχει και πολιτικές επιπτώσεις. Διότι η οικονομία επηρεάζει την πολιτική. Αυτή ήταν η βασική άποψη που επικρατούσε, καθώς θα μπορούσε να κερδηθεί καταρχήν το στοίχημα της ειρήνης και της προόδου μέσα από την ένωση των συμφερόντων των ευρωπαϊκών δυνάμεων που ξεκινούν ως βασικός πυρήνας με άξονα την Γερμανία και την Γαλλία. Διότι, ας μην ξεχνάμε ότι αυτός ο άξονας αποτελείται από τους βασικούς εχθρούς του παρελθόντος, οι οποίοι ουσιαστικά επιχείρησαν να ενώσουν την Ευρώπη.

Παρά την κατ’ αρχήν επιτυχία των οικονομικών μοντέλων, τα προβλήματα που υπήρξαν στις δεκαετίες του ‘70 και ’80 και του ’90 στις απόπειρες πολύ δειλής και προσεκτικής προσπάθειας για μια κοινή ευρωπαϊκή φωνή στο πολιτικό επίπεδο απέτυχαν. Απέτυχαν γιατί η Ευρώπη όπως ήταν και όπως είναι, είναι ένωση ανεξάρτητων κυρίαρχων κρατών, με διαφορετικά εθνικά συμφέροντα. Η σύγκλιση των συμφερόντων στο οικονομικό επίπεδο μπορεί να επιτευχθεί αλλά στο πολιτικό είναι δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο. Γιατί μπορεί να υπάρχουν κοινά ευρωπαϊκά συμφέροντα, αλλά αυτά δεν μπορούν να εκφραστούν σε ένα κοινό εθνικό συμφέρον το οποίο θα είναι συνιστώσα πολλών άλλων στοιχείων και τα οποία δεν εκφράζονται μόνο στην οικονομία.

 

Για αυτό βλέπουμε, όπως και στο παρελθόν, ότι η προσπάθεια για κοινή άμυνα και κοινή πολιτική αποτυγχάνει στο γεγονός ακριβώς ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα κοινής έκφρασης για τα συγκεκριμένα διεθνή προβλήματα και εξελίξεις, όπως π.χ. το Παλαιστινιακό, το θέμα του Ιράκ κτλ.

Παρόλα αυτά, υπάρχει πάντοτε η τάση να υπάρξει η σύγκλιση στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή, σε επίπεδο πολιτικής έκφρασης προς τα έξω. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αυτός ο παρονομαστής -κάτι που πέτυχε η Ελλάδα με την πρόσφατη προεδρία της- είναι και αξιοπρεπής έκφραση της Ευρώπης προς τα έξω. Δηλαδή, δεν συμβάλλει, όπως οφείλει, στην επίλυση διεθνών διαφορών ή στην αντιπαράθεσή της αποτελεσματικά με μια μεγάλη δύναμη όπως είναι οι Η.Π.Α. σήμερα.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Παράλληλα με τα διλήμματα των Eυρωπαίων ως προς την εξωτερική τους πολιτική παρατηρούμε ότι σταδιακά συμπιέζεται ο ρόλος των μικρών χωρών μέσα στην Ε.Ε. Τελικά θα επικρατήσουν οι ‘μεγάλοι’ και εμείς θα είμαστε καταπιεζόμενοι, οι πολίτες Β’ κατηγορίας για την Ε.Ε.;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: Όντως συμπιέζονται οι μικρές χώρες που έχουν ηγεσίες υποτελείς. Όμως το Λουξεμβούργο, για παράδειγμα ενώ είναι μια μικρή χώρα, έχει φωνή, έχει μια διεκδίκηση, μια υπερκινητικότητα, με την οποία υπερασπίζεται το συμφέρον του. Είναι θέμα ηγεσιών.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Ας αναφερθούμε στο θέμα το ευρωστρατού, το οποίο πολύ ανακινήθηκε το τελευταίο διάστημα. Τελικά θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε μια ενιαία αμυντική πολιτική;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: Η Ευρώπη έχει σήμερα δύο προβλήματα: την κοινή άμυνα και την εξωτερική πολιτική, με την έννοια ότι ούτε αμυντικό σκέλος υπάρχει για να υπερασπισθεί τις κοινές της αξίες και αρχές, ούτε η εξωτερική πολιτική για να προβάλλει τα κοινά δείγματα της πολιτικής προς τα έξω. O ευρωστρατός, κατά την προσωπική μου γνώμη, είναι ένα χρυσωμένο χάπι της ιδέας ότι η Ευρώπη "θέλει αλλά δεν μπορεί" να φτιάξει κοινή άμυνα.

Διότι ο ευρωστρατός δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια διεθνής μονάδα η οποία παρεμβαίνει διεθνώς ως ειρηνευτική δύναμη. Δεν έχει ως αποστολή την υπεράσπιση των συμφερόντων της Ευρώπης έναντι τρίτων –π.χ. Αμερικανών, Ρώσων -, ούτε καν την υπεράσπιση των συνόρων της Ευρώπης ή των μελών που κινδυνεύουν (όπως η Ελλάδα από την Τουρκία). Στην ουσία είναι μια κίνηση διεθνούς παρέμβασης την οποία χρησιμοποιεί ο διεθνής παράγων, δηλαδή οι Αμερικάνοι, για να την στέλνουν σε διάφορες κρίσεις να εκτελούν καθήκοντα ειρηνευτικής δύναμης.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Δεν πιστεύετε, δηλαδή, ότι ο ευρωστρατός θα ξεφύγει κάποτε από τις δομές του ΝΑΤO και ότι θα δημιουργηθεί μια αυτόνομη δύναμη η οποία θα μπορέσει ακόμη και να αντιπαρατεθεί κάποια στιγμή στους Αμερικάνους;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: Για να γίνει αυτό απαιτείται μια επανάσταση. Θα πρέπει ουσιαστικά οι Ευρωπαίοι να αποφασίσουν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, να φτιάξουν μια κοινή αμυντική ομπρέλα ή ένα μοντέλο το οποίο να είναι αξιόπιστο έναντι των Αμερικανών με ικανότητα τόσο αποτελεσματική ώστε ο ισχυρότερος να φοβάται τον λιγότερο ισχυρό και να τον υπολογίζει. Η Ε.Ε. για να φτάσει σε αυτό το σημείο θα πρέπει να διαλύσει το ΝΑΤO και να φτιάξει μια δική της δύναμη η οποία θα είναι, θεωρητικά, και αντίπαλος των Αμερικανών. Να μην υπάγεται στην αμερικανική κηδεμονία, όπως υπάγεται σήμερα μέσω του ΝΑΤO. Μπορεί να υπάρχουν οι τεχνολογικές υποδομές για να γίνει αυτό, όμως λείπει η πολιτική βούληση.

Πράγματι, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν διαφορετική άποψη έναντι της Βρετανίας για το θέμα της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής. Επιπλέον και η Ιταλία σιγά-σιγά διαφοροποιείται όπως και η Ισπανία. Επομένως, δεν υπάρχει κοινή βούληση. Eδώ εντάσσεται όλο το σκεπτικό της ομοσπονδοποίησης ή της χαλαρής Ευρώπης, η οποία θα είναι περισσότερο ένας ενιαίος χώρος εμπορικών συναλλαγών και κοινής οικονομίας ή κοινών διοικητικών οργανισμών, στον οποίο δεν θα αγγίζεται το κομμάτι της πολιτικής, όσο κι αν ορίζεται κομισάριος, εκπρόσωπος ή οτιδήποτε αντίστοιχο από τα αντίστοιχα όργανα της Ε.Ε. Είναι πολύ αμφίβολο αν θα υπάρξει η βούληση για προβολή και για κοινή εξωτερική πολιτική όλων των 25 - πλέον - κρατών μελών, η οποία να υψώνει στον μεγαλύτερο κοινό παρονομαστή τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις ή διεκδικήσεις.

Στην Ευρώπη δεν υπάρχει το κοινό συμφέρον ενώ παράλληλα υπάρχει απουσία κοινής άμυνας. Και είναι δεδομένο ότι η άμυνα είναι βασικός μοχλός στήριξης μιας εξωτερικής πολιτικής. Η απουσία αυτή οφείλεται και στο ότι το ΝΑΤO ενισχύεται, δεν αποδυναμώνεται. Και το ΝΑΤO δεν μπορεί να επιτρέψει την ευρωπαϊκή αμυντική ομπρέλα γιατί ελέγχεται από τους Αμερικανούς. Ήδη οι Η.Π.Α. έχουν τροφοδοτήσει την Ευρώπη με δικές τους "υιοθετημένες" δυνάμεις, όπως είναι η Πολωνία, η Τσεχία, οι οποίες ίσως λειτουργούν ως «πέμπτη φάλαγγα» στο επίπεδο της πολιτικής. Βέβαια, θα μου πείτε, τα πράγματα αλλάζουν, η οικονομία ενώνει, όπως στην Αμερική, οπότε ίσως κάποιος να προσδοκά ότι μπορεί να υπάρξει μια αλλαγή η οποία θα ενώσει τους Ευρωπαίους. Αυτό είναι μουσική του μέλλοντος, του απώτερου μέλλοντος.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Υπάρχουν πολιτικά οφέλη από την γενικότερη προσπάθεια διεύρυνσης, εκτός από το μειονέκτημα που αναφέρατε;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: Όλες οι χώρες που προσχώρησαν στην Ε.Ε., με εξαίρεση την Κύπρο, είναι χώρες σε διαδικασία μετάβασης από ένα παλιό καθεστώς σε ένα καινούργιο. Και υποτίθεται ότι η Ε.Ε. θα μπορέσει να σταθεροποιήσει θεσμούς και να εμπεδώσει την δημοκρατία. Κάτι ανάλογο έγινε στην Ελλάδα την δεκαετία του ’80, όπου η ένταξη της χώρας την Ε.Ε. βοήθησε στην σταθεροποίηση των θεσμών. Είναι γεγονός ότι αυτό θα είναι το μεγάλο πλεονέκτημα για τον κόσμο. Και, βεβαίως, για πρώτη φορά στην Ιστορία η Ευρώπη ενώνεται: Ανατολική και Δυτική. Αυτό είναι πλεονέκτημα.

Το μειονέκτημα το μεγάλο όμως είναι ότι δεν θα μπορέσει να γίνει εμβάθυνση –που χρειάζεται στην οικονομική πολιτική, στην κοινωνική και πολύ περισσότερο στην πολιτική ενοποίηση- διότι έχουμε να κάνουμε με περισσότερους, οι οποίοι κουβαλούν τα δικά τους συμφέροντα και στρατηγικές. Συνακόλουθα, ο κοινός παρονομαστής είναι πολύ δύσκολο να είναι αξιοπρεπής προς τα έξω.

Είναι πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα. Πριν ήταν η Ευρώπη των 15, τώρα θα είναι των 25 από τον Μάιο και σε λίγο των 27 όταν θα μπουν η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Η Τουρκία, όπως προφανώς δείχνουν τα πράγματα, δεν μπαίνει στην Ε.Ε., διότι έχει αξεπέραστα προβλήματα και δικά της και με τους Ευρωπαίους, όχι μόνο με την Ελλάδα. Φαίνεται ότι η Τουρκία θα μείνει στον προθάλαμο να φλερτάρει συνεχώς την Ευρώπη.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Πιστεύετε ότι η Τουρκία θέλει πραγματικά να μπει στην Ε.Ε.;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: Η μια Τουρκία θέλει και η άλλη δεν θέλει. Oι Ισλαμο-δημοκράτες του Ερντογάν θέλουν την ένταξη. Ένας από τους λόγους είναι να είναι ελεύθεροι ως Ισλαμιστές. Είναι μια αντίφαση εκ πρώτης όψεως, γιατί θέλουν να αποκτήσουν την δυτική κουλτούρα για να μπορούν να είναι Ισλαμιστές. Eπιζητούν, δηλαδή, να αξιοποιήσουν τις ελευθερίες της Δύσης για να είναι ελεύθεροι να έχουν τις αξίες τους, να έχουν τον πολιτισμό του Κορανίου σε μια πολύ "μαλακή" και μη ριζοσπαστική μορφή, αποδεχόμενοι το κοσμικό κράτος, την δημοκρατία και το κράτος Δικαίου. Αυτή είναι η μια διάσταση η οποία υπάρχει στην Τουρκία. Αυτήν την υποστηρίζουν και οι επιχειρηματίες και οι διανοούμενοι. Εκείνοι οι οποίοι φαίνεται να μην δέχονται την Ευρώπη γιατί ακριβώς είναι κατεστημένο, είναι το στράτευμα επειδή με την ένταξη θα καταργηθεί ο ρόλος του.

Βέβαια, και οι Ευρωπαίοι φοβούνται την Τουρκία. Είναι μια πολύ μεγάλη χώρα για την Ευρώπη. Η Τουρκία με τον πληθυσμό της θα μπορεί να έχει διπλάσιο, σε ευρωβουλευτές και κομισάριους, αριθμό από ό,τι η Γερμανία και η Γαλλία μαζί. Το άλλο πρόβλημα είναι αυτό της ενσωμάτωσης του Τουρκικού πληθυσμού στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Δεν είναι ασήμαντο. Υπάρχει κίνδυνος κατακλυσμού από Τούρκους σε όλη την Ευρώπη, οι οποίοι θα αλλοιώσουν τη δημογραφική σύνθεση των ευρωπαϊκών χωρών. Είναι μια πολύ μεγάλη χώρα με άλλη κουλτούρα, με άλλο πολιτισμό.

O ευρωπαϊκός πολιτισμός δεν φτιάχτηκε τα τελευταία χρόνια. Είναι προϊόν αιώνων, χιλιετηρίδων. Είναι αυτό το γνωστό τρίπτυχο: Ρώμη - Αθήνα – Ιερουσαλήμ. Δηλαδή: Ρωμαϊκό Δίκαιο – Κράτος Δικαίου, Δημοκρατία, Χριστιανισμός. Αυτήν την κουλτούρα δεν μπορεί να την απαρνηθεί η Ευρώπη για να γίνει η ένταξη της Τουρκίας. Θα λέγαμε ότι πιο εύκολα ενσωματώνεται η Ρωσία στην Ευρώπη από ό,τι η Τουρκία.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Τελικά, μέσα από την Ε.Ε. θα μπορέσει η Ελλάδα να λύσει τα προβλήματα (π.χ. το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας) που έχει με την Τουρκία; Αυτή η πολιτική της προώθησης της υποψηφιότητας της Τουρκίας που ακολουθεί η χώρα μας τι αντίκρισμα έχει;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: Είναι ένα παιχνίδι αυτό. Η Ελλάδα, για πολλά χρόνια, ακολούθησε την πολιτική της Αποτροπής, δηλαδή "είμαι ισχυρός και δεν σου επιτρέπω να εφαρμόσεις την επεκτατική σου πολιτική". Αυτή η πολιτική εν μέρει απέτυχε, διότι με τους S300, τα Ίμια και τον Oτσαλάν, η Τουρκία απέδειξε ότι μπορεί να προβεί σε διάφορες ενέργειες και εμείς να μην αντιδρούμε. Με όλα αυτά η ελληνική αξιοπιστία εκτέθηκε πολύ. Η Ελλάδα δεν μπόρεσε να διαδραματίσει ρόλο αντίστοιχο του Ισραήλ απέναντι στην Τουρκία: να έχει ισχυρή δύναμη η οποία θα μπορεί να την αντιμετωπίσει στρατιωτικά.

Όποτε, καλώς ή κακώς, υπάρχει η στροφή στην πολιτική μέσα από την Ε.Ε. Λέμε: "Εντάξει. Μπες στην Ε.Ε., αλλά για να σε δεχτούν οι Eυρωπαίοι πρέπει να αλλάξεις. Πρέπει να γίνεις άλλη χώρα, με άλλο καθεστώς. Να γίνεις κράτος δικαίου και δημοκρατίας". Έτσι το μπαλάκι πάει στην Άγκυρα και στις Βρυξέλλες και τους λέμε: "η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα, αλλά έχετε εσείς". Και αρχίζει μια νέα διαμάχη μέσα στην Τουρκία. Μικρή, αλλά σημαντική. Αυτό είναι ένα παιχνίδι το οποίο δεν θα σταματήσει βέβαια τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, οπότε η χώρα μας πρέπει να είναι ισχυρή. Αλλά εκείνο που φαίνεται ότι υπολογίζουν περισσότερο οι Τούρκοι είναι οι φωνές των Ευρωπαίων.

Θα μου πείτε, αν τελικά οι Τούρκοι δεν θέλουν να μπουν στην Ε.Ε. και προτιμούν το Αιγαίο και την Κύπρο; Το πρόβλημα όμως που δημιουργείται από εδώ και πέρα είναι ότι η Τουρκία έχει μείνει χωρίς συμμάχους. Έχει χάσει τους Αμερικάνους, ενώ τους Ευρωπαίους ουσιαστικά δεν τους έχει συμμάχους. Το Ισραήλ το χάνει και αυτό, γιατί τώρα δεν την έχει ανάγκη για τους αγωγούς και τα θέματα νερού. Τώρα όλα θα εξαρτώνται από το Ιράκ. Η υπόθεση του Ιράκ στην ουσία αποδυνάμωσε πλήρως την Τουρκία. Και είναι πραγματικά σε δύσκολη θέση, ανεξάρτητα από την θετική ή την αρνητική στάση της Ελλάδας.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Με αυτά τα δεδομένα, ποια θα πρέπει να είναι η στάση της Ελλάδας;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: Η Ελλάδα πρέπει να προσέξει πάρα πολύ. Πρώτα από όλα, να μην πέσει στην παγίδα του επεισοδίου. Oι Τούρκοι μπορεί να προκαλέσουν επεισόδια προκειμένου να ενεργοποιηθούν εσωτερικές δυνάμεις κινητοποίησης, καθώς οι στρατηγοί θέλουν να πάρουν το πάνω χέρι έναντι του Ερντογάν. Επομένως, η Ελλάδα πρέπει να είναι σε θέση να λέει “όχι” χωρίς να πέφτει στην παγίδα των Τούρκων για πόλεμο ή μεμονωμένο επεισόδιο. Αυτό είναι θέμα χειρισμών και αξιόπιστων ελιγμών.

Από την άλλη, η Ευρώπη μπορεί να φωνάζει στην Τουρκία αλλά δεν έχει επιτυχία, όπως λέγαμε στην αρχή. Δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από την Ε.Ε., αλλά μπορούμε να έχουμε τη θέση μας, να προβάλλουμε τις θεμιτές μας αξιώσεις -ότι υπερασπιζόμαστε το Αιγαίο και την Κύπρο, καθώς και τα δικαιώματα του πληθυσμού και τα δίκαιά του- και ταυτόχρονα αφήνουμε τους Ευρωπαίους να τους "τραβάνε το αυτί" γιατί υπάρχει ο χάρτης του δρομολογίου για την ένταξη, δηλαδή o Δεκέμβριος του 2004.

Aυτό είναι ένα ζήτημα, το οποίο είναι και ένα στοίχημα του παιχνιδιού στο εσωτερικό της Τουρκίας. Και εκεί πράγματι υπάρχει μια αντιπαράθεση: "τώρα πού πάμε; Μείναμε μόνοι μας;". Εάν σκεφτούμε παλαιότερες κρίσεις με τους Αμερικανούς, οι Τούρκοι τι έκαναν; Για παράδειγμα, όταν διαφωνούσαν με αυτούς το 1964 πήγαιναν στη Σοβιετική Ένωση και εκβίαζαν τους Αμερικανούς. Τώρα δεν έχουν πού να πάνε. Έκαναν άνοιγμα στο Ισλάμ, στους Άραβες. Όμως τώρα έχουν όλα τελειώσει.

Υπάρχει ένας παγκόσμιος μονόδρομος. Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι Aμερικανοί κυριαρχούν. Μέχρι την κρίση στο Ιράκ, οι Τούρκοι ήταν ήσυχοι ότι έχουν τους Αμερικανούς, οι οποίοι έσπευδαν και τους παρείχαν χρήματα όταν είχαν οικονομική κρίση, ενώ πολλές φορές τους στήριζαν πολιτικά και τους ευνοούσαν. Τώρα πια έχουν πρόβλημα. Η Ελλάδα λοιπόν πρέπει να κρατήσει τη θέση της, η οποία είναι ότι εμείς δεν διαπραγματευόμαστε την εθνική μας κυριαρχία και ότι διεκδικούμε μια εθνική λύση για την Κύπρο, η οποία να συνάδει προς τα Ευρωπαϊκά θέσμια. Αλλά πρέπει να χρησιμοποιεί και το γεγονός ότι η Ευρώπη τούς πιέζει.

«Χριστιανική Φοιτητική Ένωση»: Σχετικά με το θέμα της Κύπρου, υπάρχει η άποψη πως η Κύπρος είναι τώρα σε πολύ καλύτερη μοίρα. Πιστεύετε ότι ήρθε το τέλος της διχοτόμησης και η εφαρμογή μιας ικανοποιητικής για τα συμφέροντά μας λύσης; Τι πρόκειται να χάσουμε τώρα;

κ. Xριστόδ. Γιαλλουρίδης: Αυτή η στιγμή είναι πολύ δύσκολη για μας γιατί, αν και το Σχέδιο Ανάν έχει υποτίθεται τελειώσει, πρέπει μέχρι τον Μάιο του 2004 να βρεθεί μια λύση. Είναι ένα πρόβλημα το πώς διαρθρώνεται αυτό το σχέδιο το οποίο έχει δομικά προβλήματα. Βασικό του πρόβλημα είναι ότι δεν είναι ούτε λειτουργικό ούτε βιώσιμο, διότι στερεί τις ελευθερίες των πολιτών. Δεν επιτρέπει την εγκατάσταση και απόκτηση περιουσίας σε ολόκληρο το νησί. Προβλέπει μια διοίκηση η οποία είναι περίεργη. Αποτελείται από ένα εξαμελές συμβούλιο χωρίς πρόεδρο.

Και όλο αυτό το πρόβλημα πρέπει να λυθεί μέχρι τον Μάιο και να έρθει ένα ευρωπαϊκό σχέδιο για την Κύπρο. Το θέμα είναι πώς θα κινηθεί η Ελλάδα και η Κύπρος στην Ευρώπη. Δηλαδή πρέπει να το απαιτήσουμε, να υπάρξει μια παρέμβαση της Ευρώπης στο Κυπριακό. Το άλλο πρόβλημα που υπάρχει είναι η παγίδα του Ντενκτάς, ο οποίος άνοιξε τα σύνορα και παρέσυρε ορισμένους να πάνε στα κατεχόμενα. Συνηθίζουν στην ιδέα ότι βλέπουν το σπίτι τους, την περιουσία τους και δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν είναι το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι η επιστροφή, η αποκατάσταση της νομιμότητας και η συνέχεια του πολιτισμού και της Ιστορίας.

Eπιμέλεια:
Δημοσθένης Bαρούνης
φοιτητής Πληροφορικής AΣOEE
Θανάσης Xούπας
φοιτητής Hλεκτρολόγων Mηχανικών E.M.Π.

* Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2003 στο περιοδικό "ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ".