Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία

 

Η προσδοκία τοῦ ἠγαπημένου...

Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία

 

ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ Θεία Λειτουργία, προσδοκία τοῦ ἠγαπημένου: «Πουθενὰ ἀλλοῦ, πραγματικά, δὲν ὑπάρχει τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς νηστείας καὶ πουθενὰ ἡ Σαρακοστὴ δὲν ἀποκαλύπτεται καλύτερα ἢ πληρέστερα παρὰ μόνο κατὰ τὶς μέρες ἐκεῖνες ποὺ τελεῖται ἡ ἑσπερινὴ Θεία Κοινωνία (Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων)· καὶ ἀποκαλύπτεται ὄχι μόνο τὸ νόημα τῆς Σαρακοστῆς ἀλλὰ καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς στὴν ὁλότητά τους. ‘Ἐν Χριστῷ’ ὅλη ἡ ζωή, ὁλόκληρος ὁ χρόνος, ἡ ἱστορία, ὁ ἴδιος ὁ κόσμος ἔχει γίνει προσδοκία, προετοιμασία, ἐλπίδα, ἀνάληψη. Ὁ Χριστὸς ἔχει ἔλθει· ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ‘ἤγγικεν’! Στὸν ‘κόσμο τοῦτο’ μποροῦμε μόνο νὰ προγευόμαστε τὴ δόξα καὶ τὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ σὰν Ἐκκλησία ἀφήνουμε αὐτὸν τὸν κόσμο ‘ἐν πνεύματι’ καὶ συναντιόμαστε στὸ τραπέζι τοῦ Κυρίου ὅπου, στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας, ἀτενίζουμε τὸ ἄκτιστο φῶς καὶ τὴ λαμπρότητα. Αὐτὴ ἡ πρόγευση μᾶς δίνεται γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἐπιθυμοῦμε καὶ νὰ ἀγαποῦμε τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ νοσταλγοῦμε μιὰ τελειότερη κοινωνία μὲ τὸ Θεὸ στὴν ἐπερχόμενη ‘ἀνέσπερη μέρα’. Καὶ κάθε φορά, ἔχοντας γευτεῖ τὴν ‘εἰρήνη καὶ τὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ’, γυρίζουμε στὸν κόσμο αὐτὸ καὶ βρισκόμαστε πάλι στὸ μακρὺ στενὸ καὶ δύσκολο δρόμο, πάλι στὴ νηστεία, στὴν προπαρασκευὴ καὶ στὴν ἀναμονή. Περιμένουμε ‘τὸ ἑσπέρας’ αὐτοῦ τοῦ κόσμου ποὺ θὰ μᾶς κάνει μέτοχους τῆς μακάριας ἀκτινοβολίας τῆς ἅγιας δόξας τοῦ Θεοῦ, τῆς ‘ἀρχῆς’ ποὺ δὲν ἔχει τέλος».

Alexander Schmemann, Μεγάλη Σαρακοστὴ (Ἀθήνα: Ἀκρίτας, 1981), σ. 64.